Een helende weg

Pauline (43) verloor als kind van 7 haar moeder. Zij was enigst kind en bleef samen met haar vader achter. Het stoffelijk overschot van haar moeder werd gecremeerd, de as werd uitgestrooid. Pauline en haar vader hadden een goede relatie, maar toch bleef er omtrent de dood van Pauline’s moeder een niet te overbuggen afstand tussen dochter en vader.

Pauline deed in 2003 de workshop Zonder Moeder. In de volgende jaren gaf zij stap voor stap haar moeder een nieuwe plaats in haar leven.

De afstand tussen dochter en vader werd tijdens dit proces langzaam kleiner. In september 2006 legden zij samen de steen die Pauline maakte om haar moeder te gedenken op het plekje dat zij onder andere voor dit doel samen kochten. Pauline heeft met dit proces niet alleen haar moeder maar ook zichzelf een nieuwe plaats in haar leven gegeven. Haar vader gaf zij door alles wat zij hierin samen hebben kunnen doen een nieuwe verbinding met zijn geliefde vrouw, die al zo lang geleden overleed.

De steen die Pauline maakte voor haar moeder Gisteren hebben mijn vader en ik de steen op het plekje op het kerkhof in Rozendaal neergelegd. Het was een prachtige dag, en een hele bijzondere gebeurtenis.

Toen we bij het kerkhof aankwamen vroeg ik mijn vader hoe het voor hem voelde om dit te doen, hier te zijn. Hij zei dat hij het zo mooi en bijzonder vond dat mijn moeder mij heeft “gemaakt” en dat ik, met mijn handen, mijn fantasie nu iets voor haar heb gemaakt.

Ik zag dat het hem ontroerde, dat het voor hem ook voelde, in zijn hart in plaats van in zijn hoofd.

Hij had iets van hem zelf mee willen nemen om op het plekje, het grafje te begraven, maar dat had hij nog niet kunnen vinden.

Wat ik erg ontroerend vond was dat hij uit zichzelf voorstelde dat hij het hoofdstuk uit het boek (*), het hoofdstuk waarin de geschiedenis van mijn moeder wordt verteld, in kunsthars wil laten gieten en wil begraven onder de steen die ik heb gemaakt en we samen hebben neergelegd. Dat zou voor hem veel betekenen in symbolische zin; de geschiedenis van haar die ook een plekje krijgt...

Prachtig allemaal, hè.. dat ook hij nu de symboliek gaat voelen en kan gebruiken om het een plek te geven.

De steen neergelegd Nadat we wat hadden gepraat over hoe het voor ons voelt, hebben we samen het krat waarin de steen lag naar het grafje gedragen. Heel zwaar, maar ook een goed gevoel om dat samen te dragen..symbolisch...

Daar hebben we samen het plekje schoongemaakt, een mooie ondergrond gemaakt en de steen neergelegd.

Mijn vader vertelde mij dat hij en mijn moeder - later ook met mij - hier vroeger vaak kwamen, ook op dit kerkhofje. Omdat ze altijd zo genoten van de rust en de mooie plek....en dat het zo bijzonder is dat ze nu hier, van mij en van hem, een plekje krijgt... er weer mag zijn, terug uit de kosmos naar een mooi plekje, een plek in de omgeving waarvan ze zo heeft gehouden.

Hij vertelde dat het nu voor hem voelde alsof er een leegte is opgevuld, de cirkel rond is. Het geeft hem een mooi gevoel dat op dit plekje -eigenlijk op mijn verzoek gekocht voor als hij er niet meer is en ik een plek heb om naar toe te gaan - hij straks een plek krijgt bij haar, haar steen, hun plekje..... dat het uiteindelijk weer samen komt. Het is voor hem ook een plek waar hij naar toe zal gaan. Hij wil er een mooi levensboompje neer gaan zetten....het mooi maken. Weet je, het voelt zo rijk, bijzonder en mooi dat dit nu voor hem ook een goed gevoel is, dat hij vanuit zijn gevoel spreekt en even iets minder vanuit de ratio.

Toen we samen naar de steen keken, zo op haar plek, heb ik ook benoemd dat het voelt alsof we nog weer dichter bij elkaar zijn gekomen. Dat “stukje” dat er voor mijn gevoel vaak tussen zat lijkt weg... door haar samen een plek te hebben gegeven...

Een rijk gevoel....vredig...

Ik wil jou heel erg bedanken dat je er voor me was. Ik heb je betrokkenheid, bescheidenheid en deskundigheid als heel bijzonder ervaren.... Daardoor heb ik steeds weer stapjes kunnen nemen.... Stapjes die uiteindelijk tot dit mooie moment hebben geleid.....

Pauline

^*Bedoeld wordt hier het boek van Kalien Blonden (zie elders in Infotheek) waaraan Pauline haar medewerking gaf.

Voor meer informatie:

Kijk ook eens bij workshops Verlate Rouw.